Header Ads

[Review] Eriko, Pretended ★★★


[Review] Eriko, Pretended (by Akiyo Fujimura)
★★★

กลายเป็นผู้กำกับที่ถูกจับตามองในฐานะคลื่นลูกใหม่ของวงการภาพยนตร์ญี่ปุ่นค่อนข้างมาก หลังจากที่เธอแจ้งเกิดจากหนังเรื่องนี้ซึ่งเป็นเรื่องแรกของเธอและถูกเลือกไปทำหนังโปรเจคอย่าง Ten Years Japan ที่เป็นชุดหนังที่เอามาจากความสำเร็จของเวอร์ชั่นฮ่องกงที่พูดถึงประเทศตัวเองในสิบปีข้างหน้า ความน่าสนใจเชิงวิธีการคิดของเธอในหนังที่ค่อนข้างมีความเป็นผู้ใหญ่มากพอสมควร ทั้งๆที่ตัวเธอเองนั้นมีอายุยังไม่ถึงสามสิบด้วยซ้ำ แม้ว่าในความน่าสนใจทั้งในเชิงประเด็นที่ดูเหมาะจะเป็นหนังที่ถูกเล่าด้วยผู้กำกับที่มีวัยวุฒิ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของความสัมพันธ์ที่มีความไม่ลงรอยในความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนอบอุ่นบ้างภายในครอบครัว หรือแม้แต่ประเด็นเรื่องของความตาย หนังเซ็ตอัพไอเดียหลักของเรื่องที่ใช้เป็นแกนในการขยับขยายเรื่องราวในเชิงมิติต่างๆซึ่งก็คือ ความหมายของน้ำตาผ่านเรื่องของการแสดง ความจริง และความไม่จริงของความรู้สึก การเอาส่วนหลักของเรื่องราวเป็นจุดนี้ถือว่าค่อนข้างทำให้หนังเองมีความแข็งแรงค่อนข้างพอสมควร


ถึงกระนั้นก็ตามมันยังดูค่อนข้างใหญ่เกินตัวไปเสียหน่อย เมื่อหนังเริ่มแตกสาแหรกของเรื่องราวออกไป และเวลาในการพัฒนาเรื่องราวในประเด็นต่างๆที่ค่อนข้างหนักหน่วงด้วยเวลาเพียงไม่ถึงสองชั่วโมง ทำให้ส่วนของเรื่องราวที่ขยายออกไปทั้งการเดินทางตามหาความฝันของเธอ ชีวิตของเด็กวัยรุ่นตอนปลายถึงวัยผู้ใหญ่ช่วงต้น ซึ่งคาดว่าตัวละครน่าจะมีช่วงอายุที่ไม่ห่างจากตัวผู้กำกับมากนัก ความรับผิดชอบในฐานะครอบครัว ในฐานะน้องสาว เรื่อยไปจนถึงประเด็นเกี่ยวกับความรู้สึกของตัวละครที่มีต่อโลกใบนี้ผ่านความตายและความรับผิดชอบที่เข้ามาในหลายทาง มันยังค่อนข้างใหญ่เกินไปที่ผู้กำกับที่ทำเพียงหนังเรื่องแรกจะแบกรับความหนักหน่วงของรายละเอียดของชีวิตแวดล้อมที่เข้ามาปฏิสัมพันธ์กับตัวละครได้ แต่สิ่งหนึ่งที่หนังเองทำได้ค่อนข้างดี และกลายเป็นจุดแข็งที่น่าสนใจพอควรของหนังเลยก็คือ การโฟกัสตัวละครหลัก และสะท้อนอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดที่แทบจะแสดงออกมาน้อยมากของตัวละครหลักที่กำลังเรียนรู้เรื่องราว และกำลังจะก้าวผ่านวัยไปสู่ความเป็นผู้ใหญ่มากยิ่งขึ้น


การดึงบริบท หรือเรื่องราวแวดล้อมที่ดี ที่สามารถดึงเข้าหาตัวละครที่เหมือนเป็นศูนย์กลางของเรื่องราวนั้นทำให้รายละเอียดและความซับซ้อนของตัวละครเองถูกแต่งเติมตัดแต่งออกมาได้อย่างมีเสน่ห์ และมันตอบโจทย์ที่หนังเองสร้างขึ้นเป็นส่วนหลัก อย่างการแสดง และน้ำตาที่สามารถดูออกได้ถึงความรู้สึก การส่งผ่านความรู้สึกเหล่านั้นคือความซับซ้อนของมนุษย์ และปฏิสัมพันธ์ที่ตัวละครมีต่อตัวละครอื่นๆ การเสแสร้งมันสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจน มนุษย์เราเองได้ยิน ได้สัมผัส ก่อนที่เราจะได้เห็นในหลายๆเรื่องแม้แต่เรื่องของความรู้สึก นี่คือสิ่งที่หนังเองพยายามสำรวจความน่าสนใจของมนุษย์ที่กระทำปฏิสัมพันธ์ต่อเรื่องต่างๆที่เข้ามาปะทะความรู้สึกของเรา ปะทะตัวเรา หนังที่มีประเด็นเรื่องของการสูญเสีย เรื่องของการสำรวจรอยร้าวของความสัมพันธ์อาจไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่สักนิดเดียวสำหรับวงการภาพยนตร์ญี่ปุ่น แต่การที่ผู้กำกับรุ่นใหม่อย่าง Akiyo Fujimura มี คือการดึงความแข็งแรงจากแกนหลักของเรื่องราวเข้าสู่วิถีของการสำรวจความสัมพันธ์ และความตายแบบหนังญี่ปุ่น ซึ่งผลลัพธ์ทำได้ดีทีเดียว



ไม่มีความคิดเห็น